Kırmızı

Krzylof Kieslowski`nin Fransa bayrağının renklerinden ve alamından (Özgürlük – Eşitlik – Kardeşlik) yola çıkarak hazırladığı üçlemenin son filmi.

Aslında bu film ve bundan önce yazdığım diğer iki film (Mavi ve Beyaz) tam olarak Simto`nun tarzlarına uygun sanatsal filmlerden. Yönetmen sahne, ışık, müzik ve oyunculuklara çok özen göstermiş. Genel olarak durağan bir konuya sahip olan üç filmde aslında kendi içinde çok güzel birer yapım. Bu üçlemeyi izlemeyi düşünüyorsanız ve sanatsal, genelde ağır ilerleyen filmlerden hoşlanmıyorsanız durup biraz düşünmelisiniz derim. Eğer dayanabilirim bu kadar övgüleri hak eden filmleri izlemeliyim diyorsanız sizi filmin konusuyla baş başa bırakıyorum;

Genç ve güzel manken Valentine arabasıyla emekli bir yargıcın köpeğine çarpar. Yargıcın evine giden Valentine, onun gizlice komşularının telefonlarını dinlediğine tanık olur. Bu rahatsız edici duruma rağmen aralarında beklenmedik bir dostluk gelişir ve yaşamları rastlantıların gizemi ile şekillenir. Aşkı kaybeden yaşlı bir adam ve aşkı arayan genç bir kadın, olası bir birlikteliği velki de 40 yıl farkla kaçırmışlardır. Ama paralel bir öyküde Valentine`nin henüz varlığından haberdar olmadığı bir başka erkeğin, genç yargıç Auguste`nin öyküsü de devam etmektedir. Aslında bir birleri için yaratılmış bu iki genç insanın yolları asla kesişmez ya da öyle zannederiz.

Bu filmi The New York Times, The Washington Post, Los Angeles Times ve Chicago Tribune yılın en iyi 10 filminden biri olarak göstermişlerdi. Aynı zamanda The New York Times bu film için “Gizemli… Baştan çıkarıcı!” yorumunu yaptı.

Kişisel olarak bu film üçlemenin içinde en beğendiğim oldu.

İyi Seyirler…

10 üzerinden 8…